Ik lees Nederlands - PAAZ van Myrthe van der Meer

Samenvatting:
Als Emma van de ene op de andere dag opgenomen wordt op de paaz, weet ze één ding zeker: hier is een fout gemaakt. Ze heeft namelijk een leuke baan, een geweldige vriend en een goed leven, dus dat ze dood wil kan dan toch geen probleem zijn?

Het is het begin van Emma's zoektocht door de absurde wereld van de psychiatrische kliniek met al haar regels, pillen en diagnoses - een zoektocht naar de uitgang, maar boven alles een zoektocht naar zichzelf. Tijdens haar reis langs vreemde patiënten en nog vreemdere therapeuten, depressieve kerstballen en onverwachte vriendschappen, begint Emma te beseffen dat ze hier niet voor niets zit, en dat zij de enige is die kan bepalen of, maar vooral ook hóé ze ooit de paaz weer verlaat.

Over de schrijfster:
Myrthe van der Meer (pseudoniem, 1983) werkte als redacteur toen ze na een burn-out vijf maanden lang op een paaz opgenomen werd. Over deze ervaring schreef ze haar debuut PAAZ. Het boek werd meer dan 50.000 keer verkocht en het werd genomineerd voor de Dioraphte Jongerenliteratuur Prijs. Myrthe won de Psyche Mediaprijs en de Viva400-Award. In 2013 verscheen haar tweede boek, de roman Kalf.

Wat ik er van vind:
Ik vond het heel boeiend om op deze manier een kijkje te kunnen nemen op de paaz. Myrthe schrijft heel luchtig en tegelijkertijd heel pakkend waardoor je steeds maar weer geboeid blijft (hoewel ik halverwege het boek even een dipje had omdat ze in herhalingen viel). Met de nodige humor beschrijft ze het wel en wee op de afdelingen en gaat ook haar eigen fouten en tekortkomingen niet uit de weg. Heel ontroerend vond ik het eind van het boek waarin ze haar afscheid van de paaz beschrijft. Een echte aanrader voor iedereen die geïnteresseerd is in de psychiatrie!

Ik lees Nederlands - De kleine blonde dood van Boudewijn Büch

Samenvatting:
In De kleine blonde dood vertelt Boudewijn over het kortstondige leven van zijn zoontje. Mickey, het kind van hem en Mieke, een vijftien jaar oudere lerares Engels, zal zijn zesde verjaardag niet halen. Daarnaast haalt Boudewijn herinneringen op aan zijn eigen, door de oorlog geestelijk misvormde vader. De kleine blonde dood is een hartverscheurend verhaal over verlies, verdriet en machteloosheid. Een monument voor een kleine, gestorven jongen.

Boudewijn als kind:
Hierin wordt beschreven hoe moeizaam de relatie was met zijn vader. De Joodse vader, Rainer Büch is uit Duitsland gevlucht en ternauwernood aan een concentratiekamp ontsnapt. Rainer heeft nog dagelijks, zo niet elk moment van de dag, de oorlog in zijn hoofd zitten. Hij doet het gezin veel fysiek geweld aan. Maar Boudewijn blijkt als enige van zijn zeven zoons soms aardig met hem te kunnen opschieten. Zoals bij hun gezamenlijke passie om vlinders te vangen.

Boudewijn als vader:
Boudewijn leidt een homoseksueel bestaan, maar heeft in een dronken bui zijn veertien jaar oudere docente Engels, Mieke, zwanger gemaakt. Het kind dat geboren wordt heet Micky, zeer vermoedelijk vernoemd naar Mick Jagger. De enige echte liefde die Boudewijn in zijn leven gekend heeft is richting zijn zoon. Zowel Mieke als Boudewijn zijn sterk alcoholist. Op een gegeven moment wanneer Boudewijn naar Parijs gaat met vrienden, blijft Micky logeren bij andere vrienden. Onder geen voorwaarde zou Micky aan Mieke gegeven worden, in verband met haar alcoholverslaving is ze niet capabel om op haar zoon te passen. Wanneer dit toch gebeurt valt Micky van een portiektrap. In het ziekenhuis blijkt dat Micky hersendood is. De arts vertelt dat Micky een hersentumor heeft en zeer waarschijnlijk vroeg of laat in een soortgelijke situatie zou zijn beland. Boudewijn besluit om de "stekkers" eruit te trekken en Micky daarmee te laten sterven. Micky wordt later gecremeerd.

Over de schrijver:
Boudewijn Maria Ignatius Büch (Den Haag, 14 december 1948 - Amsterdam, 23 november 2002) was een Nederlandse dichter, schrijver en tv presentator.
De kleine blonde dood (1985) was zonder twijfel Büchs succesvolste werk. Sinds 1985 zijn er van het boek meer dan dertig drukken verschenen. De roman werd in 1993 verfilmd en in 2013 werd er een musical op de planken gezet.
Boudewijn Büch werd geboren in Den Haag in de Bethlehemkliniek en groeide op in Wassenaar in een katholiek gezin met vijf broers onder wie Menno Büch. Zijn ouders scheidden in 1963. Zowel Boudewijn als zijn broers herinnerden zich hun vader later als een tirannieke persoonlijkheid; het huwelijk van zijn ouders was volgens Boudewijn nooit zeer gelukkig geweest.
Over Büch is vooral na zijn dood veel geschreven omtrent het waarheidsgehalte van zijn boeken en de feiten in zijn leven. Büch heeft in interviews dingen verteld die later niet waar bleken te zijn.

Wat ik er van vind: 
Een tamelijk zwaar, depressief boek waar je dan toch weer makkelijk doorheen leest. Tijdens het lezen komen de ervaringen en de gevoelens van de jonge Boudewijn tamelijk heftig op je af. Je zou het liefste in het boek willen stappen om hem te beschermen tegen de tirannie van zijn vader. Het boek wordt vrij sober geschreven, er komen weinig tot geen gedetailleerde, uitgebreide, emotionele momenten in voor. Ook de dood van Mickey wordt niet heel ingrijpend beschreven.
Het begin was wat lastig om te lezen omdat de eerste hoofdstukken verspringen in de tijd en het even duurde voordat ik dat in de gaten had. Taalgebruik en zinsconstructie zijn eenvoudig.

Ik lees Nederlands - De claim van de duivel van Ward Ruyslick

Samenvatting:
Wanneer de vrouw van Antony Hertogs, een 34-jarige verwaande aspirant-schrijver en 'beroepsnikser', in een gemeubileerde huurstudio vermoord wordt aangetroffen, wordt aanvankelijk Dries Dolman, Bettina's minnaar, van deze misdaad verdacht. Maar omdat Dolman een waterdicht alibi blijkt te hebben, gaat een steeds zwaardere verdenking op Hertogs rusten. Lasterlijke praatjes, valse getuigenissen en zijn eigen blinde haat tegen Dolman dragen er uiteindelijk toe bij, dat Antony in voorarrest wordt genomen. Dank zij de scherpzinnigheid en opmerkzaamheid van inspecteur Pichal wordt de ware dader ten slotte ontmaskerd.

Over de schrijver:
Ward Ruyslinck, pseudoniem van Raymond Charles Marie De Belser (Berchem, 17 juni 1929 - Meise, 3 oktober 2014) was een Vlaams schrijver.
Tijdens de oorlog verhuisde het gezin naar Mortsel en in 1943 werd hun woning vernield bij het Bombardement op Mortsel. Ruyslinck studeerde één jaar Germaanse filologie te Gent. Hij stopte na het overlijden van zijn oudere broer in 1948 en schreef vijf gedichten voor zijn dode broer. In 1953 werd hij adjunct-bibliothecaris, wat hem voldoende inkomen gaf om te schrijven. Hij trouwde met Alice Burm en ze kregen één zoon, Chris. Hij brak vooral als roman- en novelleschrijver door in de jaren vijftig met De ontaarde slapers en Wierook en tranen, allebei aanklachten tegen de oorlog die zijn jeugd heeft vernietigd.
Ward Ruyslinck ging in 1984 met pensioen. Nadat zijn echtgenote in 1990 zelfmoord had gepleegd, ging hij in Meise samenwonen met zijn maitresse Monika Lo Cascio. Ruyslinck overleed op 85-jarige leeftijd in een rusthuis aan de gevolgen van de ziekte van Alzheimer.

Wat ik er van vind:
Omdat het weer eens tijd werd voor een vlaamse schrijver dook ik in mijn herinnering en kwam ik weer boven met "Wierook en tranen" van Ward Ruyslinck. Ik las dat boek voor mijn middelbare schoollijst nederlands maar na het lezen van een samenvatting bleek ik er niets meer van te weten en wilde ik het boek graag herlezen. Helaas niet voorhanden bij de bieb en daarom heb ik gekozen voor een ander boek van Ruyslinck "De claim van de duivel".
Ik verwachtte een literaire hoogvlieger (Ruyslinck staat niet voor niets op middelbare school boekenlijsten) maar vond het geen bijzonder boek, ook geen bijzonder verhaal, er zijn al zoveel van dit soort misdaadromans geschreven. Het boek boeit in het begin wel omdat je dan kennis maakt met de verschillende personen, halverwege zakte het wat mij betreft enorm in en had ik moeite om door te lezen. Uiteraard wil je weten hoe het afloopt en lees je door...Ruyslinck schrijft wel heel beeldend met een enorm leuk vlaams taalgebruik.

Ik lees Nederlands - De linkshandigen van Christiaan Weijts

Samenvatting:
Wanneer Simon Sinkelberg, beter bekend als cartoonist Zink, breekt met de redactie van zijn krant, gaan alle remmen los. Hij scheurt weg in zijn auto en neemt een jonge vrouw mee die met een cellokoffer staat te liften. Wat volgt is een dollemansrit die steeds mysterieuzere trekken krijgt, zeker wanneer Simons verleden hem onderweg komt inhalen. Waar wil de celliste heen? En wat zou er werkelijk in haar koffer zitten? De linkshandigen is een even groteske als meeslepende roman over het karikaturale, over ironie, privacy en `de sinistere gave van de linkshandigheid .

Over de schrijver:
Christiaan Weijts (Leiden, 4 mei 1976) is een Nederlands schrijver en freelancejournalist, onder meer voor nrc.next en De Groene Amsterdammer. Weijts studeerde van 1994 tot 1999 Nederlands en literatuurwetenschap aan de Universiteit Leiden. Hij woont en werkt in Den Haag.
Hij schreef de alomgeprezen en meervoudig bekroonde romans Art.285b, Via  Cappello 23, De etaleur en Euforie


Wat ik er van vind:
Het boek trekt qua vormgeving de aandacht (mijn boek helaas niet, ik haalde 'm uit de bieb) maar op bovenstaande foto zie je dat de rug van het boek schijnbaar aan de rechterkant zit. Ook de titels van de hoofdstukken en de paginanummers zijn rechts uitgelijnd.
Het verhaal is knap opgebouwd en af en toe heb je het gevoel dat je een thriller leest. Het verhaal begint op een zondag en eindigt op een woensdag, een tamelijk korte tijd waarin wel heel veel gebeurt. Het boek leest gemakkelijk en Weijts is naar mijn mening een kei in het beschrijven van bepaalde situaties, hij beschrijft oa wat je voelt/hoort/ruikt in de ondergrondse metro. Bij het lezen van dat stukje dacht ik "inderdaad, zo ervaar ik dat ook". Het boek is (onbedoeld) ook erg actueel, gezien de Charlie Hebdo gebeurtenissen die plaatsvonden na de publicatie van het boek. Ik vond het ook erg grappig om, als rechtshandige, te lezen waar linkshandigen zoal tegenaan lopen....

Ik lees nederlands - Het duister dat ons scheidt van Renate Dorrestein

Samenvatting:
Een klein meisje groeit op in een vredig dorp, waar zij samen met haar moeder de oude, krakende pastorie bewoont. Ook de Luco’s wonen daar, twee vriendelijke, wereldvreemde mannen van wie iedereen aanneemt dat het kamerhuurders zijn.
Alles verandert als de moeder van Loes wegens een onbegrijpelijke moord tot een lange gevangenisstraf wordt veroordeeld. Geruchten en speculaties grijpen al snel om zich heen en Loes is nergens meer veilig.

Over de schrijfster:
Renate Dorrestein werd op 25 januari 1954 in Amsterdam geboren. Ze groeide op in een rooms-katholiek gezin. Haar vader was advocaat, haar moeder voor haar huwelijk onderwijzeres. Al op de lagere school begon ze met schrijven.
In 1972 behaalde Renate haar gymnasiumdiploma aan het Keizer Karel College in Amstelveen, waarna ze besloot niet te gaan studeren, maar te gaan werken. Ze werd verslaggeefster bij het weekblad Panorama en reisde daarvoor de hele wereld af. In 1977 verliet ze dit tijdschrift en werkte in de daaropvolgende jaren voor verschillende andere bladen, waaronder Opzij, Viva en De Tijd. In deze periode was de Tweede Feministische Golf in Nederland op z’n hoogtepunt. Met haar columns en artikelen beoogde Dorrestein de wereld wakker te schudden en te provoceren. Ook hielp zij in 1986 de Anna Bijns Stichting op te richten, die elke twee jaar een speciale prijs uitlooft voor ‘de vrouwelijke stem in de letteren’.
De zelfmoord van haar zusje in 1979 heeft op haar persoonlijkheid en haar schrijverschap een enorme invloed gehad, net als later de ziekte ME, die haar ruim tien jaar lang het leven moeilijk maakte. Website Renate Dorrestein

Wat ik er van vind:
Vanaf het begin heeft het boek mij te pakken, het eerste deel van het boek wordt geschreven in de "wij" vorm, je gaat je daarmee enorm inleven in de gebeurtenissen, alsof alles dicht om je heen gebeurt. Het boek heeft enorme verhaalwendingen zodat je eigenlijk nooit echt weet welke kant het op gaat. De schrijfstijl is heel makkelijk, het boek heeft geen ingewikkelde zinnen of heel lastig taalgebruik, het leest heel vlot. Leuk detail vind ik de titels van de hoofdstukken, ieder hoofdstuk begint met een letter van het alfabet en met een woord dat begint met die letter. Bijna altijd keek ik even terug of het gelezen hoofdstuk ook wel echt iets met het woord te maken had.......en ja dat was zo!!

Ik lees nederlands - Het bittere kruid van Marga Minco

Samenvatting:
In de bekende novelle Het bittere kruid schrijft Marga Minco (1920) over de jodenvervolging tijdens de bezettingstijd. In korte hoofdstukken realiseert zij de sfeer van toenemende onzekerheid en angst. Zelfs als de bezetter toeslaat, blijft er nog een spoor van hoop om aan het lot te ontkomen. Met kleine middelen roept de schrijfster een sfeer op van dreiging, ongegronde hoop en verwachting, die precies weergeeft wat in die jaren in de harten van de vervolgden leefde. Achterin een verklarend woordenlijstje met joodse termen.
Het bittere kruid is maror, een gerecht dat Joden op sederavond eten ter nagedachtenis aan de slavernij in Egypte. Het symboliseert het leed dat mensen wordt aangedaan.

Over de schrijfster:
Marga Minco (1920) werd geboren in een orthodox-joods gezin. Tijdens de oorlog werden haar ouders opgepakt; zij wist te ontsnappen en bracht de oorlogsjaren op onderduikadressen door. Ze was de enige van haar familie die de jodenvervolging overleefde. Haar ouders, broer en zus kwamen om. Na de oorlog werkte zij bij diverse kranten en tijdschriften.

In 1957 verscheen haar debuut Het bittere kruid, dat nadien in vele talen werd uitgegeven. Vanaf het moment van verschijning was het boek niet meer weg te denken uit de Nederlandse letteren. Hierna volgden De andere kant (1959), Het huis hiernaast (1965), Een leeg huis (1966), De val (1983), De glazen brug (1986, Boekenweekgeschenk), Nagelaten dagen (1997) en Storing (2004), alsook een aantal jeugdboeken.

Het bittere kruid werd in 1958 bekroond met de Vijverberg-prijs van de Jan Campert-stichting (tegenwoordig bekend als de Bordewijk-prijs). In 1999 ontving Minco de Annie Romein-prijs, en in 2005 de Constantijn Huygens-prijs voor haar gehele oeuvre.

Wat ik er van vind:
Dit boek staat al een hele poos hoog op mijn leeslijstje. Uiteraard heb ik het ook gelezen (zoals vele middelbare scholieren) voor mijn literatuurlijst nederlands, lang geleden......
Het verhaal is heel gemakkelijk geschreven, vanuit het gezichtspunt van de hoofdpersoon. Heel knap hoe het verhaal feitelijk zonder emoties wordt verteld terwijl je tijdens het lezen precies voelt hoe het in die tijd is geweest

Ik lees Nederlands - Verraad me niet van Tessa de Loo

Samenvatting:
Het leven lijkt kalm en vreedzaam te verlopen in het pittoreske dorp aan de rivier, totdat een groepje jongeren uit pure verveling een daad van ongekend geweld pleegt, met noodlottige gevolgen. Een jongen van dertien, die toevallig getuige is, vlucht diep geschokt weg - zijn eigen broer is erbij betrokken. Diezelfde avond nog dwingt die hem over het voorval te zwijgen, onder het motto: broers verraden elkaar niet.
In dit spannende en verontrustende verhaal wordt de lezer moeiteloos de gevoelswereld van een dertienjarige jongen ingetrokken, die tussen angst en verwondering ontdekt dat hij een geweten heeft.

Over de schrijfster:
Tessa de Loo (Bussum, 15 oktober 1946) is het pseudoniem van de Nederlandse schrijfster Johanna Marine Duyvené de Wit.
Na haar eindexamen op de middelbare school te Oss studeerde Tessa de Loo aan de Universiteit Utrecht Nederlandse taal- en letterkunde. Ze verhuisde naar de Achterhoek en ging als lerares Nederlands aan de slag. Na een tussenstop in Amsterdam verhuisde ze naar Portugal, waar ze tot op heden woont en werkt.
Tessa de Loo debuteerde in 1983 met de verhalenbundel De meisjes van de suikerwerkfabriek. Het boek beleefde meer dan twintig drukken en werd bekroond met twee debuutprijzen. In 1993 verscheen haar grote roman De Tweeling. Het verhaal over twee zussen in de Tweede Wereldoorlog werd in 24 talen vertaald en in 2002 verfilmd door Ben Sombogaart. Haar nieuwste roman Een goed nest verscheen 5 september 2014.

Wat ik er van vind:
Ik vond het een beetje een slap verhaaltje, niet echt spannend te noemen. Tessa de Loo schrijft heel eenvoudig en begrijpelijk waardoor ik het eerder een jeugdboek dan een roman voor volwassenen vind. Daar staat echter tegenover dat de gevoelens en gedachten van Michiel (de 13 jarige hoofdpersoon) op een wel zeer volwassen manier verteld worden waardoor het voor jeugdige lezers misschien weer een stap te ver is. Dat is ook wat me een beetje stoorde in het boek, de beschrijvingen van de gevoelens en gedachten passen niet bij een 13 jarige jongen en daardoor kwam het verhaal een beetje onwerkelijk over.

Ik lees Nederlands - Troostkind van Loes den Hollander

Samenvatting:
Voor de buitenwereld lijkt het een gewoon gezin, dat het verlies van het jongste kind verwerkt heeft. Maar het ligt anders. Een van hen heeft de kenmerken van een tijdbom en brengt de anderen regelmatig in beroering. En in conflict. Astrid van Velsen is de moeder van dit gezin en op een dag in juni ontdekt ze iets wat niet alleen een gevoelige snaar raakt, maar ook de voorbode blijkt te zijn van geweld en dreiging. Ze vermoedt dat haar zoon hier iets mee te maken heeft. Hoever ga je als moeder om de daden van een kind goed te praten? Hoelang lukt het je de andere kant op te kijken? Wat moet er gebeuren om je zover te krijgen dat je ingrijpt? Het antwoord blijkt alle perken te buiten te gaan.

Over de schrijfster:
Loes den Hollander schrijft al vanaf het moment dat ze kon lezen. Aanvankelijk poëzie, later columns, daarna verhalen en ten slotte haar eerste boek. Toch kwam het nooit in haar op om van schrijven haar beroep te maken, omdat ze zich helemaal richtte op haar carrière in de gezondheidszorg. Dat veranderde toen ze in 2001 een verhalenwedstrijd won. Vanaf dat moment ging er voor haar gevoel een luik in haar hoofd open waar een onstuitbare lading teksten achter zit die zich allemaal verdringen om te worden opgeschreven. Toen ze in 2006 haar carrière als directeur van een gezondheidszorginstelling beëindigde, vond ze vrijwel tegelijk een uitgever voor Vrijdag, haar eerste literaire thriller. Daarna volgde al snel het zinderende Zwanenzang en sindsdien is schrijven haar voornaamste bezigheid.
Loes den Hollander schreef al eerder columns voor bekende vrouwenbladen. Zij was van 2002 tot 2009 hoofdredacteur van Denkbeeld, een vakblad voor de gezondheidszorg en is nu nog als gastredacteur aan het blad verbonden.

Wat ik er van vind:
Heel spannend boek, gemakkelijk taalgebruik en voor je het weet heb je het boek uit :)
Je gaat steeds meer meeleven met de moeder in het verhaal, je gaat je afvragen of je zelf in een dergelijke situatie hetzelfde gehandeld zou hebben. Ik was constant bezig met het verzinnen van oplossingen en ook met de vraag met welke oplossing de schrijfster uiteindelijk komt....
Het verhaal wordt afgewisseld met stukken schuingedrukte tekst waarin de moeder "praat" met haar moeder, in het begin vond ik dat tamelijk irritant omdat ik niet uit het verhaal gehaald wilde worden. Na een aantal hoofdstukken vloeien de beide delen in elkaar en doet het niets meer af aan de verhaallijn. 

Ik ben inmiddels mijn vierde boek van dit jaar aan het lezen en het bevalt me bijzonder goed :) Ik heb mijn uitdaging voor Ik lees Nederlands dan ook maar verhoogd van 10 naar 20 boeken (het moet tenslotte wel een uitdaging blijven) Mijn voornemen om hiervan 10 boeken te lezen met een kind als hoofdrol blijft, de overige 10 boeken zijn vrije keuze of komen voort uit "Een perfecte dag voor literatuur". Dat is een online leesclub, waarbij je twee keer per maand allemaal hetzelfde boek leest en daar een recensie over schrijft. Het boek dat ik daar momenteel voor lees is "de linkshandigen" van Christiaan Weijts......mmmm...moet er nog even inkomen!

Combineren

Van de week schreef ik jullie al over de combinatie Postcrossing en Quilten. Annett in Duitsland heeft van deze combinatie een echte Postcrossingquilt gemaakt, zij heeft op haar postcrossingprofiel gevraagd of er mensen zijn die met de kaart een lapje stof mee kunnen sturen. Met de lapjes die opgestuurd zijn heeft zij deze quilt gemaakt

Inmiddels heb ik leuk contact met haar gehad en ook wij gaan lapjes naar elkaar versturen zodat we ze kunnen gebruiken in een quilt. Ik heb op mijn postcrossingprofiel ook om lapjes gevraagd en ben heel benieuwd wat er voor reacties op komen.....
Annett heeft ook een hele leuke weblog KLIK  èn een give-away tot 14 februari.....

Afgelopen week, tussen het lezen door :) een blokje voor de Dear Jane kunnen maken. Ik ben nog steeds geen grote liefhebber van applicatie en heb dit blokje dan ook maar zo aangepast dat dat niet meer hoefde....

Tot zover de quilt (inclusief sloffen :))))  Nog 2 oranje blokken en dan mag ik aan de gele ronde gaan beginnen!

Tot mijn verrassing kreeg ik van de week een mailtje van Gerard van Emmerik, de schrijver van de Kippenjongen:

Beste Nadia,

Toevallig attendeerde iemand me op je berichtje.

Blij dat het boeide...

Groeten van de kippenjongen.

Hoe leuk is dat!

Last week I wrote about the combination of Postcrossing and Quilting. Annett from Germany made a real Postcrossingquilt from this combination, she asked for fabric on her postcrossingprofile and with the fabrics people sent her she made this quilt. I contacted her, had a nice chat and we arranged a fabricswap. I changed my postcrossingprofile and asked for fabric too and I'm very excited what the post will bring me...... Annett has a wonderful weblog CLICK  ànd a give-way till feb 14!

Last week I made one block of the Dear Jane, I'm not a great fan of application so I created my own non-application version....The picture (my slippers included) shows two empty spots for two orange blocks and than I can move on with the yellow trip

Postcrossing en IK LEES NEDERLANDS

Afgelopen week een heerlijk stapeltje met kaartjes de deur uitgedaan...
Wisten jullie dat postcrossing en quilten een hele goeie combinatie is? Ik zal er de komende dagen wat meer over vertellen.....

IK LEES NEDERLANDS - DE KIPPENJONGEN VAN GERARD VAN EMMERIK


Beklemmende familieroman vol verlangen, jaloezie én liefde
Kippenboer Lucas, een kinderlijke geest in een sterk lichaam, leeft samen met de veel jongere Noor in een isolement op hun Veluwse boerderij. Hij heeft zijn kippen, zij haar correspondentievriendinnen en haar dromen. En ze hebben elkaar. Als er na twintig jaar onverwacht een baby komt, is het gedaan met hun liefde. Er is iets mis met het kind. En meer nog: met de ouders. Een wanhoopsdaad van Lucas drijft het kind definitief in de armen van Noor.
De kippenjongen is een indrukwekkende roman waarin het draait om verlangen, jaloezie en uiteindelijk om liefde.

Gerard van Emmerik (Apeldoorn, 3 november 1955) is een Nederlandse schrijver van verhalenbundels en romans. Naast schrijver is Gerard van Emmerik ook docent creatief schrijven, onder meer op de Schrijversvakschool in Amsterdam en bij Script+. Hij maakt deel uit van de redactieraad van Hollands Maandblad.

Heel apart boek, er gebeurt eigenlijk heel weinig, het verhaal kabbelt een beetje voort. De dingen die gebeuren zetten je wel aan het denken, de schrijver weet het verhaal zo te brengen dat er een constante spanning in het verhaal hangt. Ik bleef tot het einde geboeid en nieuwsgierig naar wat er komen zou....

Ik lees Nederlands - Hellekind van Bram Dehouck

Sam, de zoon van huisarts Chris Walschap, is anders dan andere kinderen. Dat hebben Chris en zijn vrouw Charlotte al vroeg in de gaten, maar ze kunnen ermee omgaan. Het gedrag van hun zoon wordt echter een probleem als hij naar school gaat en zijn agressie niet in de hand weet te houden. Niemand lijkt vat te krijgen op de jongen, die de trekken van een psychopaat begint te vertonen. De angst dat Sam op een dag zijn zelfbeheersing compleet verliest en een bloedbad aanricht, maakt Chris wanhopig. Hij kan maar een oplossing bedenken, een oplossing waartoe geen enkele vader zich in staat acht: zijn zoon om het leven brengen. Minutieus opgebouwde psychologische thriller met een indringende stijl. De beslissing om de moord uit te voeren nam Chris Walschap op het terras van het cafe. Hij nipte van een donker abdijbier, veegde het afwaswater dat van de voet van het glas op zijn hand druppelde aan zijn jeansbroek en staarde naar het bos. Het bladerdak verloor zijn glinstering toen de zon achter een kruin verdween.

Bram Dehouck (1978) gaf met De minzame moordenaar (2009) zijn schrijverscarrière een bliksemstart. Hij won er in 2010 zowel de prestigieuze Gouden Strop als de Schaduwprijs voor het beste spanningsdebuut mee. Met Een zomer zonder slaap (2011) zette Dehouck zijn succes door en won ook De Gouden Strop 2012. Inmiddels zijn de filmrechten van deze thriller verkocht aan Shooting Star (dat eerder Sonny Boy verfilmde) en is een Duitse vertaling aanstaande. In het najaar van 2012 verscheen Dehoucks derde thriller, Hellekind.

Een erg spannend meeslepend boek, ik las het in twee dagen uit. Het boek heeft steeds korte hoofdstukken, het is dus erg verleidelijk om steeds weer nog een hoofdstukje te lezen. Wanneer je midden in het verhaal zit is het erg moeilijk om het boek weg te leggen. Het min of meer open einde geeft veel ruimte voor fantasie :) Het boek is niet moeilijk geschreven, het leest makkelijk weg en de schrijver weet mij echt te boeien!

Ik heb inmiddels aan mijn uitdaging van 10 boeken van nederlandse en/of vlaamse schrijvers een subuitdaging toegevoegd: de boeken die ik lees moeten allemaal een kind/kinderen in de hoofdrol hebben. Het boek dat ik momenteel lees is " De kippenjongen" van Gerard van Emmerik